Dzień dobry.
Ważne jest, byśmy poznali się nawzajem.
Chciałbym, byście je nosili.
W tym semestrze uczęszczam na dwa inne pańskie wykłady,
a pan nadal nie wie, jak mam na imię, prawda?
Oczywiście, że wiem.
Więc jak?
- Proszę posłuchać, panno Chin... - Spojrzał pan.
Cena Postmodernizmu:
Epistemologia i kanon literacki.
Nigdy nie musiałem czekać tak długo na odpowiedź wydawcy.
Powiedział, że tego nie można opublikować.
- Tak powiedział? - Tak.
Proszę mu przekazać, by do mnie zadzwonił.
Mimo iż możemy uznać go za gbura
i postrzegać jako uosobienie pedanterii,
ona widzi go jako uosobienie cnót.
Na następne zajęcia przeczytajcie "Maud" w całości.
Co tu robisz?
Papier się zaciął w kserze.
Nie cieszysz się, że widzisz brata, Lawrence?
Adoptowanego brata.
Jak idzie sprzedaż noży kuchennych?
A może to była aluminiowa okładzina? Co z tym?
Karty telefoniczne. To mój nowy biznes.
Wszystkie rodzaje, w kraju i za granicą.
Do naszych klientów dołączyło Haiti. To kopalnia złota.
Cieszę się, że twoja praca ma znaczenie.
Lawrence, posłuchaj. Chcę cię prosić o przysługę...
Tylko nie znowu. Już pożyczyłem ci 1200 dolarów,
gdy pojawiłeś się dwa lata temu.
A jeszcze wcześniej było 600.
Pozwolę ci samemu rozwinąć skrzydła.
O cokolwiek prosisz,
odpowiedź brzmi: nie.
Kocham cię.
Gratulacje dla mojego męża.
Jestem z ciebie dumna. Kocham cię.
Caroline.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale czy ma pan chwilę,
by przedyskutować postać Casaubona?
- Myśli pan, że Eliot... - Mój dyżur się skończył.
Tu jest napisane, że do 17.
Na moim zegarku jest 16:53.
To oficjalny czas uniwersytecki.
Mój zegarek dostaje informacje z satelity.
Odmierza czas z dokładnością do 1/1000000 sekundy.
Pogadaj o tym z wydziałem konserwacji.
Mają biuro po drugiej stronie kampusu za stadionem.
Oczywiście zamykają o 17. Powodzenia.
Dobry wieczór.
Hej, tato.
Musimy coś przedyskutować.
Co to jest Gibraltar?
Zaznaczyłem sumę 300 dolarów,
które tam wydałeś w zeszłym miesiącu.
To księgarnia.
Studiuję historię sztuki, a książki są drogie.
- Nie wiedziałem, że piszesz poezje. - Mało o mnie wiesz.
Cholera.
Chcę odebrać samochód.
Muszę zobaczyć kwit od ochrony kampusu.
Davidson załatwi to w poniedziałek.
Umówiłem się z nim.
Nie mogę wydać samochodu bez pokwitowania.
Powiedziałem, że Davidson się tym zajmie.
Pan mnie nie pamięta, prawda?
Zeszłej wiosny chodziłem na pańskie wykłady na temat poezji wiktoriańskiej.
Tak?
Dał mi pan 3.
Tak. Pamiętam.
- Ben Onufrey. - Ben Onufrey.
Bez pokwitowania nie ma samochodu.
Rozumiem, że traktujesz swoją pracę poważnie.
Co powiesz na 20 dolarów za kłopot?
Według artykułu 17-B
w przepisach Uniwersytetu Carnegie Mellon...
Słuchaj, mały zasrańcu. Potrzebna mi moja walizka.
Przestań bełkotać, otwieraj bramę i wpuść mnie.
Wejdzie pan tu tylko po tym, jak zapłaci grzywnę i pokaże mi kwit.
Teraz mały zasraniec...
Hej!
Może powinieneś spędzać mniej czasu na zapamiętywaniu zasad parkowania
i być czujnym!
Panie Wetherhold, proszę się obudzić.
Dałem odpocząć oczom.
Czy doznał pan wcześniej urazu?
Przed czym?
Przed dzisiejszym.
Miał pan atak apopleksji wywołany urazem.
Wie pan, jaki dziś dzień tygodnia?
Tak.
No i?
No i co?
Zawsze jest pan taki gburowaty, czy to wynik urazu?
Lubię, gdy pytania precyzyjne są skierowane do mnie.
W takim razie powinien pan powiedzieć: Lubię,
gdy pytania skierowane do mnie są precyzyjne.
Pić mi się chce. Mogłaby pani...
Musi pan zostać na obserwacji.
Muszę zadzwonić.
- Rozpoznał cię? - Nie.
Postarzałaś się.
Zamknij się. Powiedział, że wyrażam się nieprecyzyjnie.
A było tak?
Słucham?
Mogę rozmawiać z panią Wetherhold?
Przykro mi, nie jestem zainteresowana.
Mogę rozmawiać z panią Wetherhold?
Nie żyje od kilku lat. Dzięki za bolesne przypomnienie.
Cokolwiek pani sprzedaje, nie jestem zainteresowana.
Dzwonię w sprawie pani ojca.
Nie ma go w domu. Może pani sobie darować.
Jest w szpitalu. Miał wypadek.
- Co z nim? - Wszystko dobrze. Odpoczywa.
Miał atak apopleksji wywołany urazem.
Wie pani, gdzie jest Allegheny General?
Jestem pewna, że ojciec ucieszy się, gdy panią zobaczy.
Jutro zdaję egzamin SAT.
Jest dziesiąta,
czyli mam tylko godzinę na powtórki,
zanim położę się spać.
Urazy głowy często są bardziej poważne, niż się to na początku wydaje.
Do czego pani zmierza?
Nie chcę, byś żałowała czegoś tak prostego
jak nie odwiedzenie ojca w szpitalu.
Doceniam radę doktor Stankiewicz-Burska.
Mała suka.
Suka.
Zastrzyk przeciwtężcowy.
Co się stało z moim samochodem? Został odholowany na parking.
Pewnie nadal tam jest.
Gdyby ktoś pytał, zostałem napadnięty.
Nie będę dla pana kłamać. Proszę się obrócić.
Wystarczy być nieprecyzyjną.
To dobrze.
Proszę.
Świetnie zrobione.
Miło, że przyszłaś.
Co się stało?
Jakiś wielkolud mnie gonił. Wlazłem na płot.
Później wszystko jest zamglone.
Jeśli nie zdobędę idealnego wyniku,
przynajmniej mam kogo winić.
Dzwonił twój adoptowany brat, Chuck.
Zostawił sporo wiadomości.
Usłyszałam jego głos i wszystkie skasowałam.
Pojawił się dziś w biurze.
Miło, że pani przyszła. Jestem doktor Hartigan.
Zadzwoń do brata. Niech zabierze mój samochód z parkingu.
Ma tu być jutro dokładnie o 9 rano.
O nie. Sam to zrób.
Z powodu urazu, nie może pan prowadzić przez pół roku.
Muszę to zgłosić do DMV.
Proszę tego nie zgłaszać. Pół roku?
Nie będę twoim szoferem przez pół roku.
To będzie ważny czas:
Młodzi republikanie, Model ONZ, stowarzyszenie NHS.
W poniedziałek wynajmę kierowcę. Firma ubezpieczeniowa za to zapłaci.
Jeśli będzie pan czegoś potrzebował, proszę dać znać pielęgniarkom.
Wezwą mnie. Będę tu całą noc.
Idź do domu.
Wyśpij się i zdobądź ten idealny wynik.
To właśnie próbowałam zrobić.
Fanaberyjny.
Nauczyłam się tego słowa w 5 klasie.
Rozrodczość.
To zbyt proste.
Pomiotło.
Jest mało znane. Mimo to, wiem, co oznacza.
Ślepo poddany swojej żonie.
Moja krew.
Mam dobre.
Eft.
Niech pomyślę.
Niewielkiej budowy, drobny.
Nie. To młoda traszka.
Rzadko dają rzeczowniki na SAT.
Znał pan to słowo, prawda?
Oczywiście. Młoda traszka.
Nie rozumiem, dlaczego chciałeś się tak wcześnie wypisać.
Mam tylko jeden sobotni poranek w tygodniu.
Serce mi krwawi.
Złaź, James.
Dlaczego chciałeś przeskoczyć ogrodzenie parkingu?
Skąd to wiesz?
Znajomi powiedzieli mi to rano.
Możesz się przesiąść?
Wątpię, byś od siedzenia z przodu dostawał mdłości.
Jak zwymiotuję, to oboje będziemy tego żałować.
Pamiętam, jak mama odwoziła mnie do przedszkola.
Wtedy siedziałeś z przodu.
Co ty tu robisz?
Oglądam dokument o małpach wąskonosych.
Hej.
Hej, Jim.
Miło cię widzieć, Chuck.
Znów urosłeś.
Nie. Przynajmniej nie od czasu, gdy się ostatnio widzieliśmy.
Jestem na to za stary.
Żądam wyjaśnień. Dlaczego tu jesteś?
Vanessa powiedziała, że nie możesz prowadzić samochodu przez pół roku,
więc jestem tu, by ci pomóc.
Wydaje mu się, że się tu wprowadzi i będzie twoim kierowcą.
Wydaje mi się, że zdobyłam ten idealny wynik.
Było jedno podchwytliwe z matematyki...
Nie przyszło ci do głowy, że mogę nie chcieć,
byś mnie woził i zamieszkał tu?
Przeszło mi to przez myśl,
ale Vanessa rozmawiała z firmą ubezpieczeniową.
Oni nie zapłacą za kierowcę.
Już napisałam skargę i prośbę
o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Musisz tylko podpisać, a wyślę je faksem.
Krucho u mnie z forsą.
Nie stać mnie na wynajęcie mieszkania.
Każdy na tym zyska.
Wcale nie każdy.
Byłoby tak, gdyby można było na tobie polegać.
- Tak nie jest. - Na górze jest dodatkowy pokój.
Pościel i ręczniki są...
Dziękuję, Jim.
Czy ty w ogóle masz ważne prawo jazdy?
Musisz mnie zawieźć na uczelnie. Widzimy się na dole za 5 minut.
Jasne.
Skręć w lewo.
Potrzebujemy kogoś o świetnej naukowej reputacji,
doświadczonego przywódcy.
Dziękuję, Martin. Jestem zaszczycony mogąc pomóc.
Słyszałeś?
Wieści szybko się rozchodzą.
Zwykle to prawdziwa męka,
by znaleźć kogoś, kto przewodniczyłby komisji.
Myślałem, że zatrudnisz kogoś z wydziału.
Tak powiedziałeś.
Wszyscy są bardzo zajęci w tym semestrze.
Piszą prace, publikują.
Czytałeś to, co oni publikują?
Większość z tego to śmieci.
To nie było koleżeńskie.
Tak jak zmuszanie mnie do przewodniczenia w tej komisji.
Martin, ja też jestem zajęty.
Kiedy ostatnio byłeś na zebraniu wydziału?
Kiedy na posiedzeniach omawiano coś, co warto omawiać?
Musisz to dla mnie zrobić.
Smacznego, Martin.
Skoro Roth zmusił mnie, bym przewodniczył komisji,
nie mogę nominować siebie, prawda?
Powinieneś dostać to stanowisko 8 lat temu.
To była największa parodia, jaką widziałam.
Wtedy miałaś 9 lat.
Powiem mu, że przez ten uraz
nie mogę przewodniczyć komisji.
Dlaczego chcesz być szefem wydziału?
Nie lubisz innych profesorów, a już na pewno nie swoich uczniów.
Wiesz, James, był taki czas, nie tak dawno temu,
gdy uczniowie poznawali literaturę z pasją.
Teraz pasjonuje ich tylko dostawanie piątek.
Dick Cheney.
Jego córka jest lesbijką.
A jej partnerka "należy do rodziny".
Nie pozwolili jej pokazywać się w trakcie kampanii.
Chodzi o to, że w 2000 roku
Cheney był szefem komisji Busha szukającej kandydata na wiceprezydenta.
Sam się nominował.
Nominowanie samego siebie jest nieetyczne.
To proces demokratyczny.
Skoro może to zrobić wiceprezydent Ameryki,
ty też możesz.
Chciałem wezwać was po raz ostatni,
zanim zaczniemy przeprowadzać ostateczne eliminacje.
Otrzymaliśmy ponad 200 podań.
Mniej niż 10 zasługuje na rozpatrzenie.
Według jakich kryteriów?
Kryteriów wymienionych w statucie uczelni dotyczących kadry.
Poprzednie kilka spotkań
poświęciliśmy na sporządzeniu kryteriów
według których będziemy weryfikować kandydatów.
Są one oparte na bardziej humanistycznych koncepcjach.
Kilku lepszych kandydatów
zapomniało dołączyć opinie studentów
razem z podaniami.
Osobiście uważam te opinie,
które studenci dostarczają o mnie za bezużyteczne.
Głównie są to spekulacje na temat mojej orientacji.
Proszę nie mrugać.
To dość niewygodne.
Dobrze. Może pan iść, panie Wetherhold.
Dlaczego nie zbadała mnie doktor Hartigan?
To dlatego, że jest szefem oddziału,
a nie tylko neurochirurgiem jak ja.
Zabije mnie, jeśli to powiem,
ale ona kiedyś była pańską uczennicą.
Miałem wielu uczniów.
Wydaje mi się, że podkochiwała się w panu.
Doprawdy? Skończyliśmy?
Tak.
Miło było poznać.
Proszę.
Witam.
Jak głowa? Widział się pan z doktorem Straussem?
Tak. Wszystko dobrze.
Domyśliłem się,
że była pani moją uczennicą.
Proszę mi wybaczyć, że nie skojarzyłem od razu,
gdy przywieziono mnie do szpitala.
Schudła pani?
Nie. Ważę tyle samo.
Dobranoc.
Co robisz?
To twojej mamy?
Nie wysmaruj ich majonezem.
Powinieneś ścielić łóżko.
To nadaje dniu oprawę.
Skąd wiesz, jaką chcę mu nadać?
Nie uważasz, że trzymanie ubrań zmarłych jest dziwne?
- Tak. - Tata je trzyma.
To nie jest zbyt dobre dla niego.
Jeśli oddamy je na cele charytatywne, dostaniemy odpis od podatku.
To jest świetne.
Jesteś potworem.
Podwieźć pana?
Nie, dziękuję. Mój adoptowany brat powinien zaraz mnie odebrać.
Jest pan pewien? Jest dość zimno.
Dobrze. Dziękuję.
Proszę, nie zapomnij o paragonie.
Racja.
Dlaczego nie usiądzie pan z przodu?
Nie, dziękuję. Tu mi dobrze.
Dostaję mdłości,
jeśli jadę po prawej stronie samochodu.
Doktor Strauss powiedział, że nic mi nie jest.
Zastanawiałem się, czy nie mogłaby pani zadzwonić do DMV
i anulować zakaz prowadzenia samochodu.
To nie działa w ten sposób.
Czego pan uczy w tym semestrze?
Prowadzę wykłady na temat literatury wiktoriańskiej.
Lubi pani ten okres?
Kiedyś lubiłam.
- Powieść wiktoriańska? - Tak.
Ile razy można czytać "Samotnię"?
To się nigdy nie nudzi.
Zawszę odkrywam w niej coś nowego.
Nie masz nic lepszego do roboty?
Musisz się odprężyć.
To ty musisz się odprężyć, ja muszę się uczyć.
Świetnie. Jestem w "After school special".
Twój tata palił,
gdy był na ostatnim roku.
Serio?
Bardzo bał się kupować, więc ja kupowałem za niego.
Nazywali go zadymiony Larry.
Twoje żałosne próby manipulowania mną,
nigdy się nie udadzą.
Dobra. Zamknij się i daj trochę.
Jeśli to uszkodzi mi mózg,
zabiję cię.
Lupita płacze z powodu Pedro, który jest wykorzystywany przez Manuela.
Powinna odejść od Manuela.
On jest zbytnio macho.
Zamieszka z Diego.
On jest przystojny i ma niezłe ciało.
Gdyby twój hiszpański był lepszy, wiedziałabyś to.
Dziękuję za podwiezienie.
Nie ma za co.
To pański dom, prawda?
Tak.
Czekaj. Czekaj.
Zapomniałem.
Chciałabyś kiedyś porozmawiać
twarzą w twarz?
Moglibyśmy kontynuować rozmowę o literaturze wiktoriańskiej.
Tak naprawdę wcale jej nie zaczęliśmy.
Powinnam już jechać.
Nie pomyślałem.
Może w piątek o 19:30?
Rozmowa twarzą w twarz.
Mi pasuje.
Ok. Pa.
Co to za zapach?
Marihuana?
Gniewasz się?
Czekałem wieki przed szpitalem.
Co robiłeś?
Pomagałem Vanessie uczyć się hiszpańskiego.
Straciłem poczucie czasu, przepraszam.
Skąd to masz?
Z szafy.
Powiedziałam mu, że Wellesley to był żeński college.
To bluza Caroline.
Też mu to powiedziałam.
Powiedziałam mu, że to bluza mamy.
Zdejmij to, proszę.
Nie przyszło ci do głowy, że to pamiątka?
Tylko nie podrzyj.
Myślę, że poczuł trawkę.
"Mówiłam mu, że Wellesley to żeński college?"
Wsypałaś nas.
Nie oddaliśmy jej ubrań z powodu zachcianki.
Zrobiliśmy to dla twojego dobrego samopoczucia.
Poczekaj w samochodzie.
Zobaczmy, "Profesor Wetherhold to zadufany w sobie dupek,"
"Dupek", "Niesprawiedliwy..."
Tu coś jest.
Co tam jest napisane?
"Profesor Wetherhold ma dużą wiedzę,"
"ale nie potrafi dzielić się nią ze studentami."
"Przez cały semestr coś mruczy, a później narzeka,"
"gdy prace nie mogą sprostać"
"jego dziwacznym wymaganiom."
Poszukam głębiej.
Możemy iść do centrum teraz?
Są trzy mecze, które chcę obejrzeć.
Nie mogę iść dziś do centrum.
- Czemu? - Jestem zajęty.
Czym? Muszę iść do centrum.
Umówiłem się.
- Serio? - Tak.
Z kim?
- Z "nie twoja sprawa". - Z kim?
To nie twoja sprawa.
Chcę wiedzieć.
Z doktor Hartigan.
- Wiedziałam. - Dobra robota.
Jeśli wydasz 50 dolarów na kolację,
to oznacza seks z "nie twoja sprawa".
Tato, jeśli chodzi o jakiś romantyczny związek, nie jesteś na to gotowy.
Obyczaje bardzo się zmieniły, jeśli chodzi o seks.
Nie zapominajmy o piętnu wdowca.
Wdowcy. Mają swoje ograniczenia.
Nie będziemy już o tym rozmawiać.
Tylko nie panikuj i nie zawal tego jak zawsze.
Nie panikuję i nie zawalam niczego.
W tym szpitalu jest pełno porzuconych przez ciebie mężczyzn.
To samo mogę powiedzieć o tobie.
- Co robisz? - Nic.
Czytam coś. Oddzwonię, dobrze?
- Cześć. - Cześć.
Jak się masz?
Co tu robisz?
Słucham?
On jest dość kruchy.
Nie jest na to gotowy.
Kruchy? Co masz na myśli?
Wiesz co? Jesteś jak harpia.
Zapomniałaś o przysiędze Hipokratesa?
O tym, że nie możesz pieprzyć się z pacjentami?
Twój ojciec nie jest już moim pacjentem.
Interpretujemy dzieła literackie
używając dokładnie tych samych podstawowych kryteriów
jak pisarze i poeci, którzy je tworzyli.
Nie ma więc potrzeby, by tworzyć nietrwałą ontologię
lub przedarcie świadomości.
- Nadążasz? - Tak.
Może kawy? Może jakiś deser?
- Tak. Poproszę... - Jest zbyt późno na kawę.
Zrobimy tak:
Poproszę kawałek ciasta czekoladowego, dwa widelce i talerze.
- Dlatego nikt... - Dziękuję.
nigdy nie patrzył na ten proces kulturowego...
45 minut.
- Słucham? - 45 minut.
Tyle czasu minęło odkąd pozwoliłeś mi dojść do słowa.
Wiesz chociaż skąd jestem?
Gdzie się wychowałam? Gdzie dorastałam?
Coś o mojej rodzinie?
Jak mi minął dzień?
Jeśli chcesz wiedzieć, to świetnie.
Jednak 30 minut temu zrobiło się gorzej,
bo zrozumiałam, że się nie zamkniesz.
Postawiłeś mi 3.
Powiedziałeś, że praca była infantylna.
Byłam na pierwszym roku.
To wcale nie o to chodziło.
Wiem, co to znaczyło.
Gdy odwiozłam cię do domu, wydawało mi się,
że poznałam cię od innej strony.
Zaczynam myśleć, że jesteś tym samym nadętym dupkiem,
przez którego przeniosłam się z filologii na biologię.
Lekarz nie powinien żywić urazy z powodu oceny,
którą otrzymał ponad 10 lat temu.
To był błąd.
Twoja córka miała rację.
Dziękuję.
Lepiej będzie, jak pojedziesz do domu taksówką.
Jest 20:45, więc wnioskuję, że nie zaliczyłeś.
Tak. Proszę wejść chyba, że to Chuck.
Wróciłem.
Dzięki Bogu.
Duży ten pokój.
Wydaje mi się, że już kiedyś tu byłeś.
Myślisz, że jestem zapatrzony w siebie?
Myślę, że to niedoceniana cecha.
Myślę, że każdy musi mieć w sobie
odrobinę współczucia i empatii.
- Prawda? - Tato,
Theresa Sternbridge prowadzi przytułek.
Zawsze jest na zdjęciach z dziećmi narkomanów
i umierającymi staruszkami.
A wiesz dlaczego?
Zdobyła 45% na SAT.
Ludzie tacy jak ty i ja nie muszą rekompensować swoich braków.
Cieszę się, że wróciłeś wcześniej.
Ta lekarka nie była odpowiednia dla ciebie.
Zbyt młoda. Nie była dość obyta
jak większość lekarzy...
Wymyśliłam idealny tytuł dla twojej książki.
Nie potrafisz czytać.
Mam rację?
Dobranoc.
Niech ktoś mi wyjaśni.
Gdzie podział się narrator w moim życiu?
Może on nie wie, gdzie się udałem?
Przemierzając w myślach całe miasto
odczuwam żal.
Co tu robisz?
Ta pościel była sterylna.
Jeszcze raz przeczytałem twoją pracę.
I...
Początkowo rozważałem podwyższenie ci oceny,
ale później zdecydowałem, że powinna zostać 3.
Naprawdę uważasz, że zależy mi na ocenie,
którą otrzymałam, będąc na pierwszym roku?
Przyznaję, że pracy brakuje, jak to ująłeś,
"ostrości i pełna jest bełkotu jak kiepska ludowa piosenka."
Przeczytałam ją ponownie i uważam, że teza jest dość dobra.
Powinienem być mniej nadętym jako twój profesor
i jako randka.
Prawda.
Wyszedłem z wprawy.
Co? Zwykle jesteś jeszcze gorszy?
Czy moglibyśmy dać tej rozmowie
twarzą w twarz jeszcze jedną szansę?
Od dłuższego czasu nie chodziłem na randki.
Będę musiała znów po ciebie przyjechać.
Wesołych świąt!
Kurde!
Zarezerwowanie tego samego stolika było sprytnym posunięciem.
Chciałem się upewnić, że dosłownie dostanę drugą szansę.
Mogę zaproponować wino?
Mam dziś dyżur, więc nie mogę pić.
- Masz dyżur? - Tak.
Więc ta randka może się skończyć w każdej chwili?
Tak. Jeśli mój pager zadzwoni.
- Mogę wrócić później. - Nie.
Nie trzeba. Poproszę homara
i sałatkę dnia z sosem na boku.
A dla pana?
No tak. Czas leci.
Poproszę dorsza
i sałatkę dnia z sosem na boku.
Przepraszam, że nazwałam cię aroganckim dupkiem.
Nazwałaś mnie nadętym dupkiem.
Jakiś wydawca odezwał się w sprawie książki?
Powiedz mi, skąd jesteś?
Jak dawno ją wysłałeś?
Kilka tygodni temu. Czym się zajmują twoi rodzice?
- Co robisz? - Co masz na myśli?
Pytam cię o książkę.
Tak. Nie chwyciłem przynęty, prawda?
Naprawdę interesuje mnie ta książka.
Kilku wydawców ją odrzuciło.
Właściwie to wszyscy...
Bycie odrzuconym nie jest łatwe.
Możesz do końca życia mieć żal,
ale możesz ją poprawić.
Możesz wysłać ją jeszcze raz?
Czas najwyższy!
Badania nad komórkami macierzystymi.
Co za pasjonujące ulotki.
Młodzi republikanie wiedzą, jak się bawić.
Założę się, że szalejecie w piątkowe wieczory.
Umiem się bawić.
Byłaś na spotkaniu Hitlera z młodzieżą pierwszego wieczora ferii zimowych.
Dla mnie rozrywka oznacza coś innego, niż dla ciebie.
Kiedy ostatnio zrobiłaś coś złego albo
buntowniczego jak normalna nastolatka.
Wiesz, co robisz?
Jezus.
Założę się, że nigdy nie oszukiwałaś ani niczego nie ukradłaś.
Zawsze prawidłowo przechodziłaś przez jezdnię.
Zapaliłam skręta z moim zboczonym wujkiem.
Zrobiłaś to, bo cię podpuściłem.
Sama byś tego nie zrobiła. Wiesz co?
Grozi ci zamiana w 17 letniego robota.
Dobra. Zamknij się.
Wcale mnie nie znasz.
Przyjęli mnie do Stanford dwa tygodnie temu.
Serio? W Carnegie Mellon uczyłabyś się za darmo.
A w Stanford płaci się jakieś 600 - 700 dolarów rocznie.
40 tysięcy.
Ojciec cię zabije,
ale póki co, przepełnia mnie duma.
Chodź, mała syrenko. Czas świętować.
Myśl jak dorosła, to będziesz tak wyglądać.
Zajmij ten stolik. Idę po piwo.
Na wiele rzeczy mnie nie stać.
Co masz na myśli, gdy mówisz
Spójrz, tam jest facet, co kiedyś był kobietą.
Wyszłaś na miasto z dziadkiem?
Spieprzaj.
- Wyglądały na miłe. - No.
Nie poganiałabym cię.
Nie robiłabym awantur.
Kocham, kocham cię.
To jest obrzydliwe.
Musisz tęsknić za żoną.
Przepraszam, nie powinnam być tak bezpośrednia.
Gdyby moja żona, Caroline, tu teraz była,
powiedziałaby mi, bym przestał się nad sobą użalać.
Była piękną, zabawną, inteligentną kobietą.
Chciałaby, byś o tym wiedziała.
Ale też poradziłaby mi, bym nie mówił o zmarłej żonie
na randce z piękną kobietą.
Dzięki.
Zastanawiałaby się,
kiedy wreszcie cię pocałuje.
Nie poganiałabym cię.
Nie robiłabym awantur.
Nie poganiałabym cię.
Nie robiłabym awantur.
Kochałabym cię.
Jak to jest być głupim?
Tak jak ciągle jeść samemu lunch.
Do dupy.
Chodź ze mną.
Nie jestem
przyzwyczajony do prezerwatyw, ale myślę, że było dobrze.
Bardzo dobrze.
Nie chcę tego zepsuć.
Masz jakieś plany na święta?
Możesz mi wybaczyć na chwilkę?
Moja córka, Vanessa, świetnie gotuje.
Zostałam właśnie wezwana.
Od lat nie siedziałem do tak późna.
Gdyby to była książka zaczęłabym ją od słów.
Znałam kiedyś mężczyznę. On należał do mnie a ja do niego.
To takie przewidywalne.
Nie potrafię opisać, jak się czuję.
Przyszywam kokardę do sukienki.
Linsey mnie nienawidzi, wiesz o tym?
Brooke mnie nienawidzi. Wszyscy mnie nienawidzą.
Jeśli będziesz mówiła ludziom, że są głupi, to cię znienawidzą.
Nie byłam zbyt miła,
gdy się pojawiłeś.
Masz rację.
- Teraz mnie lubisz. - Lubię cię.
Vanessa,
No co...
Jesteś adoptowany. Nie łączą nas...
więzy krwi.
Chcesz zaliczyć tę zdzirowatą kelnerkę.
To nie twoja sprawa.
Jesteś pijana. Masz 17 lat i jesteś moją bratanicą.
- Mój but. - Co mnie napadło, by kupić ci piwo?
Chodź.
Hej tam!
Jesteś pijana?
- Upiłeś ją? - Nie.
- Wygląda na pijaną. - Bo jest pijana.
Jak tam randka?
Jesteś niedojrzały.
Rodzice oddali ci niedźwiedzią przysługę,
pozwalając ci zostać niedojrzałym mętem.
Vanessa, czy ktoś dziś do mnie dzwonił?
Tak. Ktoś z telezakupów.
To był facet.
Zachowujesz się jak desperat.
Sam to zrobię.
Przestaniesz mnie unikać?
Byłam pijana.
Wcale cię nie unikam.
Chcę tylko pobyć sam.
Dziękuję.
Cześć, Janet, przepraszam, że znów dzwonię,
ale zdałem sobie sprawę, że nie masz mojego numeru telefonu
i dlatego nie oddzwoniłaś do mnie.
Mój numer to...
Jeszcze nie przekonałaś się, że nie powinnaś pić?
To tylko jeden kieliszek, kretynie.
Wybrałam to Beaujolais, bo idealnie pasuje do szynki.
Żadne z was nie powinno pić.
Stary.
Upijmy się.
Muszę zabić smak tej gumowej szynki.
Ściągnęłam przepis z Internetu.
Przetłumaczyłam go ze starofrancuskiego.
Pochodzi z czasów Ludwika XIV.
To on zadecydował,
jak jedzenie powinno być podawane,
bo wcześniej podawano góry jedzenia...
Może pomyliłaś się w tłumaczeniu, dlatego smakuje jak spalone opony.
Może chcesz, by ci to wepchnąć w dupę?
Dość tego. Dość.
- Radosne święta. - Zamknij się.
Kto chce przerwać idealną kolację świąteczną?
- Cześć. - Cześć.
Ty jesteś tą lekarką?
A ty adoptowanym bratem?
Nie wydajesz się być nudna.
Dopiero mnie poznałeś. Z tego, co wiem, jestem straszną nudziarą.
Pojawiłaś się bez uprzedzenia
i zaproszenia na świątecznej kolacji.
To nie jest nudne. A ten tort?
Lexotonin? To antydepresant.
Ukradłam to z pokoju dla personelu.
- Przeszkodziłam w czymś? - Nie. Witamy.
Przyda nam się surowica w tym gnieździe żmij.
Dziękuję. Znikaj.
Cześć.
Cześć. Wesołych Świąt.
Wesołych Świąt.
Przyniosła tort.
Witam.
Vanessa!
Przyniosę jej talerz!
Rety. Jaka duża porcja.
Smacznego.
Vanessa jest idealną żoną.
To znaczy córką.
Jeśli rozumiesz przez to
nie bycie opóźnionym debilem z debetem na karcie.
To tak. Jestem idealna.
Moglibyście przestać?
Te dzieci nie były odpowiednio wychowywane przez wiele lat.
Dlatego ja się pojawiłem,
by mieć pewność, że się nie pozabijają.
Wesołych Świąt.
Proszę.
"Tak wiele zależy
"od czerwonych taczek..."
William Carlos Williams.
Był lekarzem.
Tak. Wiem.
Wielu uważało, że jest imaginistą, ale naprawdę był modernistą,
tradycji poetyckich Europy
na rzecz celebrowania codzienności.
Odbiegłem od tematu, co nie?
Lubię przedmieścia Pittsburga w czasie świąt.
Tak. Czarujące.
Jesteś...
w Paryżu zachodniej Pensylwanii.
Cieszę się, że wpadłaś.
Widziałam ojca i lekarkę całujących się.
Zaraz się porzygam.
Dlaczego okazywanie uczuć ci tak przeszkadza?
Nie przeszkadza.
Nie tylko ty zasługujesz na odrobinę rozrywki.
O co ci chodzi?
Widziałem cię w Gibraltarze. Byłaś pijana.
Też cię widziałam.
Ja też cię widziałem, stary. Brawo.
Jestem dumny, że udało nam się wyłonić tych 3 kandydatów w tak krótkim czasie.
Jest jeszcze jeden kandydat.
Kto?
Ja.
Czy może pan ubiegać się o to stanowisko? Jest pan przewodniczącym.
Tak. Wolno mi.
To jest zapisane w kodeksie Carnegie Mellon.
To część demokratycznego procesu.
Tik tak.
Ale teraz, w nowych czasach...
Znasz znaczenie tego słowa? Zapędziłaś się...
Lepiej, żebyś ułożył słowo, zanim wrócę.
Vanessa, miałaś dzwonić na ten numer tylko w nagłym wypadku.
Nie chciałam dzwonić do niej. Ja tylko...
Wrócisz na kolację?
Chucka nie ma. Jestem sama.
Dziś zjem tutaj.
Po prostu fantastycznie.
Co mam zrobić z wołowiną i strogonowem, które zrobiłam?
I z tłuczonymi ziemniakami?
Wrócę za kilka godzin. Możesz mi zostawić trochę?
Odrobinę.
Przy telefonie Lawrence Wetherhold. Kto mówi?
Mówi Deb Rosenblatt, z wydawnictwa Penguin Group.
Bloombergowi naprawdę podobał się pański rękopis.
Chce się z panem spotkać w Nowym Jorku
Cóż,
to interesująca teoria, prawda?
Zawsze się zastanawiałam, kto zaśmieca świat tymi ulotkami.
Gdzie byłeś? Nie widziałam cię od tygodnia.
Byłem zajęty.
Nie chcę, byś czuł się przy mnie nieswojo.
Szanuję twoją homoseksualność.
Powstrzymam się od dalszych niefortunnych zalotów.
Szczerze mówiąc spotykam się z kimś.
Z kimś w moim wieku.
Jak on ma na imię?
Jej imię...
to nie twój interes.
Będę nocował u niej co jakiś czas.
Wie, że jesteś gejem?
Nie powinniśmy przebywać razem tak często.
To jest po prostu... idiotyczne.
Z kim mam przebywać?
Myślę, że oboje powinniśmy zacząć żyć.
Moje życie zacznie się, gdy pojadę do Kalifornii.
Taksówka kosztowała 9 dolarów!
Oddam ci.
- Wydadzą moją książkę. - Co?
Kto to, kurwa, będzie czytał?
Bloomberg. Wiedziałam!
Kiedy my... Kiedy się z nimi spotkamy?
Masz zajęcia.
Zabiorę Janet i...
polecimy do Nowego Jorku w poniedziałek.
Masz zajęcia.
Poznałem kogoś.
Miałem nadzieję, że pożyczysz mi trochę kasy,
bym mógł wynająć mieszkanie.
Wiesz co? Zaczynam się do ciebie przyzwyczajać.
Jesteś mi potrzebny.
Odmawiam.
Była w tym jakaś odrobina człowieczeństwa.
Opowiem ci historię
o dziewczynie, która powiedziała mi,
że wszystko czego potrzebuje, by mnie kochać, to spokojny dzień.
Nie potrzebuje diamentów ani wypasionej bryki.
Chce, bym był przy niej w spokojnym dniu.
Jest prawie 10. Muszę iść.
Powodzenia. Powal ich na kolana!
Nie wyglądam na zbyt gorliwego?
Jak garnitur może sprawić, by ktoś wyglądał gorliwie?
- Życz mi szczęścia. - Już to zrobiłam. Znikaj.
Zaczynasz mnie stresować.
Pa.
Z początku stwierdziłem, że to najnudniejsze gówno jakie czytałem.
Słucham?
Do czasu gdy dotarłem do 3 rozdziału
gdzie zauważyłem pewien chodliwy styl.
"Jestem mądrzejszy niż wy."
Ludzie uwielbiają nienawidzić takie książki.
NPR natychmiast zaatakuje książkę.
Zanim się spostrzeżesz będziesz się bronił przed Charliem Rose.
Nie o to w niej chodzi.
Rozumiem pańskie niezdecydowanie,
ale kiedy tak naprawdę wydawca cokolwiek redagował?
Poświęciliśmy całe ostatnie spotkanie rozmawiając o tym.
Ludziom z marketingu się podobała, redaktorom też.
Książka jest kilerem.
"Nie potrafisz czytać."
Genialne!
Cholera.
- Hej. - Cześć.
Jak poszło?
Świetnie. Spodobała się. To będzie bardzo ważna książka.
Wydajesz się być szczęśliwy.
Czekaj. Jeszcze nie otwieraj. Co powiedzieli o książce?
Cóż...
Zredagowali ją znacznie, ale teraz jest lepsza.
Inteligentna, silna i podburzająca. Jest...
Ile w niej zmienili?
Penguin ma... Edytowali już tysiące książek.
Trzeba pozwolić im na to. Wiedzą, co robią.
Zgadzasz się z tymi zmianami?
Bloomberg chce zabrać nas na kolację.
Myślałam, że zjemy razem.
Chcą nas zabrać. To... to mój wydawca.
A ja jestem twoją...
Sama nie wiem. Kim jestem dla ciebie?
Z braku lepszej nazwy jesteś moją dziewczyną.
Kim dla ciebie jestem? Nie jestem tylko nazwą.
Jesteś wszystkim, czym może być dziewczyna.
Nie potrafisz odpowiedzieć, prawda?
Proszę, mogłabyś się przygotować do tej kolacji?
Wiesz co? Nie czuje się najlepiej.
I tak nigdzie bym nie poszła. Powinieneś iść. Poradzę sobie.
Rodzice powinni ich pilnować.
Pewnie siedzą na lotnisku od kilku godzin.
Powinni je zachęcać do biegania.
Książka jeszcze się nie ukazała.
Nie musisz się zachowywać jak mizantrop.
Co się z tobą dzieje? Nie jesteś sobą.
Nie, Lawrence, jestem tą samą osobą. Zauważyłam tylko parę rzeczy.
Nie przegadam cię.
Nazwij mnie zrzędą, ale uważam, że nie można
pozwalać dzieciom na bieganie po lotnisku bez nadzoru.
Jak będziesz miała dzieci, to zrozumiesz.
Tu nie chodzi o brak opieki i ty o tym wiesz.
Przepraszam.
Nie interesuje cię nic poza książką
i zostaniem szefem wydziału.
Dlaczego nie pytasz? Spróbuj zapytać.
Dobra. Jaki masz problem?
Nie chcę o tym w tej chwili rozmawiać.
Trzymam.
Nie wydajesz się być szczęśliwa.
Nie jestem szczęśliwa, ani trochę.
Położyłam kwiaty na grobie mamy.
Około tuzina różowych i białych róż.
Wisisz mi 64 dolary.
Siedemnasty. Przepraszam.
Nie...
Przecież mama nie wiedziała, że cię nie było.
Poza tym jestem dużą dziewczynką, dam sobie radę.
Jak się trzymasz?
Może w ten weekend pojeździmy na łyżwach, tak jak kiedyś?
Tato,
wydadzą niedługo twoją książkę,
a miejsce szefa wydziału jest w zasięgu ręki.
Wszystko zaczyna się idealnie układać,
więc nie spieprz niczego, dobra?
Wiesz, w Cosmopolitan piszą, że by zapomnieć
o kimś potrzeba połowę czasu trwania związku.
Chodziłeś z Janet przez kilka miesięcy?
- Czytasz Cosmopolitan? - Zerkam.
W markecie, gdy kolejka jest bardzo długa.
Ta lekarka była...
substytutem. Nic więcej.
Substytutem czego?
Mamy.
Lawrence, gratuluję książki.
Dziękuję.
A wiersz Jamesa został przyjęty w New Yorkerze.
Książka Lawrenca sprawiła,
że sprowadzenie 3 pozostałych kandydatów to strata czasu.
Ale według przepisów musimy to zrobić.
Co z jego listem polecającym?
Lawrence, mógłbyś powiedzieć coś o tej książce?
To rozważania na temat
teorii, że każda szkoła krytycyzmu nas zawiodła.
Zacząłem od krótkiej historii krytycyzmu. Później...
Wydawnictwu Penguin Group się podoba.
Cholera.
Usłyszałem o New Yorkerze.
Dlaczego nie powiedziałeś mi o wierszu?
Ja...
- Muszę go przeczytać. - Musisz go przeczytać?
Gdy New Yorker zamieścił mój wiersz,
jestem wart twojej uwagi?
Co w tym złego, że ojciec chce wiedzieć o sukcesach syna?
Co one tu robią?
- Zostawił je zeszłej nocy. - Pracujesz dla niego?
Nie pracuje. Zostawił je tu.
Zostawił też sweter.
Myślałem, że Chuck nocuje u dziewczyny.
On nie ma dziewczyny.
Nocuje tu czasem, by od was uciec.
Nie masz pojęcia, co się dzieje, prawda?
Jak głowa? Świr.
Kolacja będzie gotowa na 20, jeśli będziesz w domu.
Te jeansy wyglądają świetnie.
Opinają się na krągłościach.
Nie mów mi takich rzeczy.
- Dlaczego? Ja tylko... - Nie mów.
Czym jest lotos? Homer nazywa go "miodnym plonem".
Dla Tennysona to nie tylko narkotyk, prawda?
Symbolizuje pragnienie odpoczynku i śmierci.
Co ich inspiruje?
Są zmęczeni i nie mogą tego dłużej znosić.
Lotos ofiarowuje możliwość zapomnienia.
W CliffsNotes nie ma informacji,
że zjedzenie lotosu powoduje śpiew.
Nie czytałem CliffsNotes.
Używałeś SparkNotes. Też je czytałam.
Czym jest dla nich śpiew?
Śpiew pozwala uciec od cierpienia.
Skoro nie mogą wrócić do domu, śpiewają o nim
jako o miejscu wszelkiego cierpienia.
Pieśń staje się żałosną muzyką
o nieszczęśliwym świecie, którego nie są częścią.
Siedzą, słuchają jej i piją nektar.
Hej, Lawrence, masz chwilę? Mogę ci coś przeczytać?
"Przez wszystkie lata studiów,
"nigdy nie spotkałam profesora tak głęboko zaangażowanego
"w swój przedmiot jak profesor Wetherhold.
"Na pierwszym roku uczęszczałam na jego wykłady literatury wiktoriańskiej.
"Wiele wymagał, ale wierzył w nas.
"Pomógł nam zostać uważnymi czytelnikami i krytykami.
"Wykorzystałam te umiejętności podczas studiów medycznych.
"Z poważaniem, Janet Hartigan".
Profesorze Wetherhold, mam pytanie.
Dlaczego chce pan zostać szefem wydziału?
Ostatnio dużo o tym myślałem.
Jako szef wydziału, jak planuje pan zmienić
sytuację podporządkowania się kobiet w tej instytucji?
Julia, nie rozważałem tego i nie zamierzam.
Żadne z was mnie nie lubi. Nie winię was za to.
Byłbym marnym szefem wydziału.
Tu potrzeba kogoś, kto lubi zarządzać ludźmi,
kto potrafi urządzać pogaduchy.
A to jest...
Nie potrafię tego zrobić. To nie w moim stylu.
Przepraszam, że zmarnowałem wasz czas.
Od dziś będę się zajmował wyłącznie nauczaniem.
Jak twoja dziewczyna? Ukrywa się tu?
- Pa. - Pa, Chelsea.
Możemy pogadać?
Wszyscy dookoła zwariowali.
To ty jesteś wariat.
Opóźniony emocjonalnie.
Jesteś facetem w średnim wieku, który zorganizował imprezę w collegu.
Vanessa zamienia się w androida,
w przerażonego klona bez przyjaciół.
Zbyt przerażonego, by coś robić. Zupełnie jak ty.
A ty jej nie doceniasz.
Nieprawda. Ona mi imponuje.
Wiesz, że przyjęli ją do Stanford?
Dostała się wcześniej w listopadzie.
- Dlaczego mi nie powiedziała? - Dlaczego miała?
Dlaczego sam nie zapytałeś?
Wygoniłeś tę seksowną lekarkę ze swojego życia.
Odeszła ode mnie.
Nie mogła się pogodzić z moim sukcesem. Nie byliśmy kompatybilni.
Masz iloraz inteligencji mniejszy niż mrówka.
Może nie będzie tak źle.
Vanessa wyjeżdża jesienią.
Będziemy tylko my dwaj. Kawalerowie Wetherhold.
W średnim wieku, nie możemy dogadać się z kobietami, powinniśmy być gejami...
Co ty tu robisz?
Jeśli chcesz powiedzieć mi, że nie mogę iść do Stanford,
to zapomnij.
Nie obchodzi mnie to, że jest za darmo.
Nie będę chodziła do tej samej szkoły co James.
New Yorker opublikował jego wiersz.
Nawet ślepej kurze czasem trafi się ziarnko.
Nie będę szefem wydziału.
- Wycofałem się. - To szaleństwo.
- Co ty chcesz mi robić? - Wyluzuj się.
Moja książka,
ta ogłupiona parodia nauki,
opłaci Stanford.
Zadowolona?
Co jest między tobą a Chuckiem?
Nic.
To tylko problemy z komunikacją.
Frajer w średnim wieku próbuje uwieść
dużo młodszą, odnoszącą sukcesy bratanicę.
Nie wydaje mi się, byś była szczęśliwa, Vanesso.
Ty nie jesteś szczęśliwy,
a jesteś dla mnie wzorem.
Miałam gówniany dzień.
Nienawidzisz mnie. Kapuję. Koniec dyskusji.
Wcale tak nie jest.
Nie rozumiem tego.
Przez miesiące próbujesz mnie pozyskać,
co ci się udaje,
a wtedy wymyślasz jakąś dziewczynę
i zostawiasz mnie.
To nie całkiem tak było, prawda?
Chyba nie.
Kiedy się wprowadziłem pomyślałem, że jesteś zabawna i mądra.
Przykro mi, że mnie źle zrozumiałaś.
Nie przeszkadzam ci w czytaniu.
Co zrobisz?
- Idę do pokoju. Zrobię 1000 pompek. - Kurcze.
Co zrobisz ze swoim życiem?
Będziesz sprzedawał karty telefoniczne?
Zgadza się.
To całkiem niezły zarobek.
- Pewnie. - Wiem, co masz na myśli.
Ja lubię swoje życie.
Jesteśmy przyjaciółmi, prawda?
Tak. Jesteśmy.
Zrobisz mi coś do jedzenia, przyjaciółko?
Zamów pizzę.
Wstawaj! Muszę załatwić parę spraw przed zajęciami.
Wstawaj.
Gdybyśmy kochali się jak kiedyś.
To byłoby coś.
Gdyby blizny mogły zniknąć.
Bez zabiegu.
Witam.
Gdybyśmy mogli zobaczyć dym.
Proste ostrzeżenie.
Chwileczkę. To zabiorę.
Mogę dostać kwit?
Proszę.
Miłość wraca, by ocalić nas.
Dzięki. Zaczyna się robić chłodno.
Siedziałeś po prawej stronie i nie zwymiotowałeś! Brawo!
Zatrzymaj się tutaj.
Zapamiętaj cztery słowa: "Przepraszam. Kocham cię"
To trzy słowa.
To nie czas na liczenie słów, profesorze.
Hej!
Nie zapomnij: "Przepraszam. Kocham cię."
Co on powiedział?
Też cię kocham! Gdzie jedziesz?
- Mogę usiąść? - Pewnie.
- Co u ciebie? - Dobrze. A ty?
- Ja... - Jak książka?
Dziękuję za to.
Nie napisałam tego.
Powinieneś zapytać Vanessę, wykonała dobrą robotę,
choć podpis kiepski.
To upokarzające. Do zobaczenia.
Czekaj.
Posłuchaj.
Nie miałem żadnego objawienia.
Nie zmieniłem swojego charakteru
przez tych kilka tygodni.
Wiem, że jestem żałosnym dupkiem,
ale nie tracę nadziei.
Lawrence, jestem w ciąży.
Według moich obliczeń
to rezultat pierwszego razu.
- Dlaczego mi nie powiedziałaś? - Bo zachowywałeś się jak dupek.
Nie tryskałaś informacjami na temat swojego samopoczucia.
Jak to możliwe, że zaszłaś w ciążę?
Bo nie potrafisz używać prezerwatyw.
Zrozumiałem.
Jesteś inteligentny, prawda?
Nie jesteś brzydki.
To nie jest zła krzyżówka.
Mimo to masz pewne wady.
Przyszedłeś tu dziś.
Poradzimy sobie z tym.
Jesteśmy inteligentnymi ludźmi.
Przepraszam. Kocham cię.
To nie zależy ani od ciebie ani ode mnie.
- Przepraszam. - Chuck, proszę, zostań...
Masz wybór. Powinieneś być tego świadomy.
Ty też masz wybór, Vanessa.
Możesz dalej być nieszczęśliwa
albo przestać się złościć na wszystkich
i pogodzić się z obecnym stanem rzeczy.
Zacznij żyć.
Mówisz jak głupi psycholog.
Nie słuchasz mnie.
Nie słuchasz.
Nie będę zmieniać pieluch.
Dzień dobry.
Matthew Arnold, jeden z pisarzy, o których będziemy rozmawiać w tym semestrze,
napisał, że "Kultura jest dążeniem do całkowitej perfekcji
"najlepszym, co zostało wymyślone i powiedziane na świecie."
Nazywam się Lawrence Wetherhold.
Możecie mówić do mnie profesorze albo doktorze Wetherhold.
Nie mówcie do mnie "koleś" albo "belfer",
bo żaden z tych zwrotów nie może być
wstępem do inteligentnego pytania lub komentarza.
Poznajmy się lepiej.
Joseph Anderson.
Joseph, skąd jesteś?